07-11-2018

O día de hoxe comezou coma todos, un sinfín de chaquetas polo chan, intentando poñer orde e que foran por quendas colgalas no seu percheiro, mochilas sen dono... O día de hoxe presentábase complicado. A asemblea de hoxe levouna Ángela, mentres eu remataba de colorear e poñerlle o texto ao conto da castaña que contaríamos como peche. Seguimos as mesmas rutinas na asemblea, realizando o mesmo esquema de “actividades” que realiza o encargado. Aproveitando que moitos nenos e nenas estaban a traer castañas para o magosto, puxemos no chan gran cantidade delas e traballamos temas de lóxica – matemática como pouco e moito ou grande e pequeno. Para isto faciamos montóns e preguntabamos en cal dos dous montóns había máis ou en cal había moitas castañas e en cal só unhas poucas. Logo empezamos a traballar o grande e o pequeno sinalando aquelas castañas que eran grandes e aquelas que eran pequenas, así que o fixemos cunhas 5 de cada e as puxemos en distintos montóns, foron vindo os nenos e nenas un a un e collendo unha castaña e colocándoa no montón que lle correspondía: grande ou pequeno. Como case todos optaban por buscar unha castaña grande, logo era a profesora Ángela quen lles indicaba que buscasen unha castaña grande ou unha pequena e que a colocaran no montón correspondente. Por último, como os pais dunha  das nenas da clase debeu entender mal a petición de que as castañas para o magosto tiñan que vir crúas e adentadas e llas mandaron xa peladas decidimos probar como sabía a castaña crúa. En xeral gustoulle a case todos os nenos e ás nenas, agás dúas excepcións. A continuación Ángela explicoulles aos nenos e ás nenas o que tiñamos que facer a continuación, unha ficha do seu material na que aparecían diferentes debuxos de castañas e tiñan que pegar unha pegatina nas pequenas. A pesar de que non lle gusta o método de “fichas” emprégao por que é o primeiro ano que está traballando nunha escola de 3-6 e cando chegou, a mestra que esta antes xa o deixara encargado, polo que todos os nenos e nenas xa o tiñan mercado cando se incorporou ás clases. A pesar do ben que me trata Ángela e que sempre intenta facer outro tipo de cousas cos nenos e nenas isto resultoume moi decepcionante, pois o criterio principal que empreguei para a elección do centro foi que empregasen a metodoloxía por proxectos, pois resúltame moi interesante, pero, ao mesmo tempo, paréceme verdadeiramente complexo levalo á práctica.

Segundo ían rematando, metían a ficha no seu casilleiro. Logo fixemos unha fila (por primeira vez “fomos maiores” e non íamos agarrados ao compañeiro ou compañeira de diante, senón que levabamos as mans atrás), pois tocábanos “O recuncho do medo” unha instalación situada no corredor con temática de Samaín na que aproveitamos para contar un conto sobre unha bruxa. A continuación tivemos o recreo, momento no que, sorprendentemente a metade dos nenos e nenas da clase na que estou estaban sentados contra a parede. Conversando con eles confesáronme non ter ganas de xogar por “medo”, pois ese patio interior no que temos que estar os días que fai malo é dun tamaño bastante reducido para meter nel a todos os nenos e nenas de infantil, e algúns dos máis pequenos teñen medo polo ruído e polos nenos e nenas máis maiores que corren. Cando regresamos a clase tocaba merendar e, como era de esperar despois de botar todo o recreo sentados... estaban todos alborotados correndo, saltando... como todos os días, así que van rematando de merendar e recollen as súas cousas e tiran o lixo sobrante da merenda, dámoslles unha boliña de plastilina para que xoguen. Cando rematou esta hora tiñan informática, e como outra das mestras de infantil faltaba por motivos persoais, Ángela pediume que a acompañase na hora de garda, pois non estaba segura de se con esa mestra había alumna en prácticas, e ao non coñecer aos nenos e ás nenas parecíalle máis oportuno estar as dúas na aula. Chegamos á clase e os nenos e nenas aínda non regresaran da clase anterior. Estivemos observando a decoración da aula e algúns dos traballos expostos. Cando chegaron os nenos e as nenas viñan acompañados de Carlota, unha das miñas compañeiras de Prácticum. Presentámonos e Carlota explicounos o que a mestra dixera que tiñan que facer os nenos e nenas, e facilitoulles diferentes materiais de construción, puzzles, coches... para que xogasen. Aproveitando momentos que quedaban un pouco máis libres e que os nenos e nenas non precisaban da nosa intervención, aproveitamos para contrastar opinións destes 3 primeiros días.

Ao volver a nosa aula, como pasara o día anterior, un par de rapaces e rapazas estaban durmidos encima da mesa. O resto foron en orde quintando o mandilón e collendo a chaqueta, e volvemos a ese punto no que todo é de todos e nada de ninguén, chaquetas tiradas, mangas dadas a volta, botóns que non se desabrochan... Así que ían rematando todos os nenos e nenas, puxemos música e puxémonos a bailar, pois hoxe foi un día moi axetreado e no que botaron a maioría do tempo sentados. Cando deu a hora, fixeron fila os nenos e nenas que quedan a comer no comedor, mans atrás e non no compañeiro e algún que outro choro por querer comer na casa. Despois marcharon e tocou a fila dos que se van para casa, esta fila visiblemente máis feliz, e saímos fóra para marchar. Así que recolleron a todos os nenos e nenas, Ángela díxome que podía marchar e fun a clase a polas miñas cousas, era de esperar pensar que xa me ía ir sen ningún outro imprevisto... pero non. Cando estaba saíndo pola porta, o pai dun neno da aula pediume que lle explicara ao seu fillo que era o que se ía facer coas castañas que deixara esa mañá en clase, pois as quería levar para casa. Despois de explicarlle detidamente que as íamos comer todos xuntos o venres, que estaban traendo todos os compañeiros e compañeiras castañas o pai colleuno no colo, nese momento dixo: “Ah! E unha cousa” esas palabras craváronseme dentro, soaba a que algo non ía ben, eu estaba soa e sentín un pouco de medo por non se non sabía como reaccionar ante o que me fora dicir. Ao final non foi nada “grave” só quería saber por que o seu fillo tiña o pelo mollado...

Estes días non paro de sentir historias sobre os pais e cousas que lles recriminan ás mestras e ameazas de denuncias por que os seus fillos/as chegan a casa con un rascazo ou con algún golpe. Isto faime cuestionar moitas cousas, entre elas por que é sempre tan cuestionada a nosa actuación como docente, vale que eles coñecen ao seu fillo/a pero moitas veces, a actitude na casa e na escola tamén son totalmente diferentes. E tamén me pregunto como estarán eses nenos e nenas en casa, estarán envoltos en papel de burbullas? Poderán xogar no parque? Cando están con eles nunca caen?

Creo que a nosa profesión segue a estar moi desprestixiada en xeral na sociedade, e moitos destes comportamentos que teñen algúns pais (que non todos), non fan máis que empeorar a situación e crear un clima de tensión no que cada vez se nota que se empezan a tomar máis medidas de seguridade, non tanto en beneficio dos nenos e nenas (porque non sempre van en favor dunha educación completa e global) senón en beneficio do mestre e do centro para evitar problemas coas familias.