Catarse

14-12-2018

O día de hoxe comezou coma todos, pero cunha tristeza existencial que non se podía obviar. Seguimos as mesmas rutinas que sempre, chegamos á aula e quitamos as mochilas e as chaquetas e puxemos o mandilón. Mentres eu axudaba a colocar algún que outro botón rebelde, Ángela escribiu o nome da encargada no taboleiro. Un dos nenos que vai máis avanzado en materia de lectura alzou rapidamente a voz para dicir de quen se trataba, mentres que a nena negaba coa cabeza que fora ela de quen se trabase. A mestra preguntoulle ao rapaz que por que sabía que era ese nome e indicou cal era a primeira letra e que na clase non había outro nome con esa letra de primeira. A nena, mentres tanto, mirou para o nome bordado do seu mandilón. Acto seguido, levantou a man, riuse, e dixo: soy yo la encargada! E sen que mediaramos palabra foi rapidamente para o lado do taboleiro. Mentres chamabamos ao resto de mesas para que se sentasen, ela tomou a iniciativa e xa se puxo a escribir o seu nome, neste momento indiqueille que tiña que agardar a que todos estiveran sentados e agardou dando pequenos saltos de alegría. Así que fixemos todas as rutinas da asemblea contámoslle aos nenos e as nenas o que iamos facer a continuación pois hoxe viña o avó dun dos nenos da clase para falarnos sobre as setas. Mentres Ángela ía buscar ao avó do neno, eu quedei en clase con eles cantando, ían pedindo cancións e axudábanme con aquelas que non sabía tan ben.

Chegou o avó do alumno e presentouse aos nenos e as nenas. Sentouse nunha cadeira que lle tiñamos preparada xa para el e empezou a falar. Comentou as características das setas, como se chaman cada unha das súas partes e a forma de diferenciar aquelas que son velenosas. Tamén lles trouxo unhas poucas para que viran e tocaran. Por último, quitou unha lupa con luz da súa bolsa e propúxolles aos nenos e as nenas que foran de un en un ver de cerca as diferentes partes das setas. Unha vez que rematou, os nenos e as nenas déronlle as grazas e un aplauso e sentáronse no seu sitio pois íamos facer unha nova tarefa. Repartimos folios e lapis e cada un debuxou unha seta, intentando facer cada unha das súas partes, algunhas quedaron extraordinariamente ben!

Como aínda faltaba algo para o recreo, organizamos o xogo por recunchos, distribuímos o material e elixían libremente a que recuncho ir. Hoxe xa non houbo tantas preguntas acerca de que facer e en que recuncho lles tocaba. Aproximábase o recreo e con el a recollida... unha vez que todo estaba recollido, e como sobraba algo de tempo, ensaiamos a canción do festival. Puxémonos á fila e saímos ao recreo. Hoxe tiñamos garda, e como case todos os días, tiña que estar atenta do neno e da nena que xa teño comentado outras veces.

Isto a veces resulta difícil, pois sempre hai algún neno ou nena que che ven falar, e nun segundo que te despistas pasan a estar na outra punta ou metidos nunha pelexa. As apertas que me deron hoxe no recreo tiñan un sabor agridoce... pero, para que unha nova etapa poida empezar hai que pechar outra...

Cando rematou o recreo non volvimos a clase con eles, pois o profesor de apoio díxonos que como xa tiveramos garda que aproveitaramos para facer outras cousas. E así foi, colocamos todos os debuxos das setas, indicando por detrás o que era, colocamos no papel da plastificadora as fotos que nos foron mandando esta semana para o libro das familias... e xa era hora de volver. Estaban rematando de merendar. Ángela deulles o chocolate do calendario que hai en clase aos dous nenos que lles tocaba e eu dinlles unhas gominolas que lles levara por ser o meu último día. Neste momento, a encargada deume un dos regalos que me prepararan, unha especie de orla coa pegada das súas mans e encima a súa foto. Mentres remataron de recoller a plastilina coa que estaban xogando os que xa remataran de merendar e Ángela ía plastificar as fotos, eu organicei o xogo por recunchos, outra vez libre.

Cada vez empeza a funcionar mellor o de que se organicen libremente. A pesar de que moitos queren estar cos seus amigos e amigas, tamén van rotando en función das súas intereses, por exemplo, hoxe un neno e unha nena que non se separan nin con auga, estaban xogando xuntos cuns puzzles, estaban algo aburridos, pois xa estiveran con eles á primeira hora da mañá. Viron o novo xogo das letras co que eu estaba e viñeron. O xogo consistía en relacionar a foto dos compañeiros co seu nome. Para isto había unhas tarxetas nas que aparecían todos os nomes da clase metidas nunha caixiña e por outro lado outra caixiña só con letras. Unha vez que atopaban o nome do compañeiro, pegabano no velcro que había na parte superior do folio. Así que estaba esta primeira parte realizada, tiñan que buscar as letras que formaban ese nome na caixa das letras. A nena pronto se cansou e cambiou de recuncho para o de lectura. O neno tardou en aburrirse, fixo o seu nome e o de varios compañeiros e, así que se decatou de que a súa amiga estaba no recuncho da lectura e que estaba a ler un dos seus libros favoritos, recolleu e foi con ela.

Ese novo xogo de lectura e escritura tivo unha moi boa acollida, case todos mostraron interese por el, algúns máis que outros. Observando o xogo, dinme conta de que a moitos lles custa identificar moitas das letras, pois non distinguen o seu nome sequera. Para isto, fixen intentos de seleccionarlle tres – catro nomes (poñendo entre eles o seu) e aínda así non eran quen de diferencialo. Por outro lado, unha rapaza, pedíame axuda para atopar o nome dos compañeiros, pois na caixa (cos 25 nomes) non o daba atopado. Para isto, ao igual que no caso anterior seleccionáballe uns poucos e indicáballe por que letra empezaba o nome da compañeira, era bastante rápida coa resposta. Foi por isto, que cada vez que quería repetir, ía aumentando un pouco o nivel de dificultade, poñendolle algún nome máis ou mesmo dous que empezasen pola mesma letra, aínda así era quen de distinguilo. O seguinte paso foi deixar de dicir por que letra empezaba o nome e que o dixera ela. Seguía sabendo desenvolverse. Coa segunda parte do xogo non atopou moita dificultade, sinalaba no nome que xa tiña pegado as letras e ía poñéndoas abaixo por rigoroso orde, ata que atopara a letra en cuestión non poñía a seguinte, aínda incluso se a atopaba. Caso distinto ao doutro neno, a este case non lle había que axudar a buscar o nome. De xeito autónomo collía a caixa e se despois de botar un bo rato buscando non atopaba, si que pedía axuda. Cando a demandaba, ao igual que cos outros nenos e nenas, seleccionaba varios nomes e collía. Este neno tamén ten bastante adquirida a capacidade lectora polo que distingue bastante ben o nome dos compañeiros e das compañeiras. Á hora de formalo coas letras si que tiña máis problema. Notei que era totalmente consciente de que coñecía todas as letras do nome que estaba a tentar formar, pois sen mirar moito para o referente buscaba todas as letras. Segundo ía atopando ía colocando, pero facíao seguindo esta orde e non a orde do nome. Unha vez que remataba de formalo eu pregúntaballe se arriba e abaixo poñía o mesmo e se eran igual. Sorprendeume que a súa resposta fose que si. De seguido, propúxenlle que se fora guiando co dedo, que puxera un na palabra de abaixo e outro na de arriba para comprobar, e deixei que o fixera só, ao principio contou o número de letras (é o que fan na asemblea) ao facer isto, díxenlle de novo (e facendoo eu en voz alta para que se decatase) que dixera a letra número un de arriba e a de abaixo, neste momento dixo: M! Acto seguido mirou para abaixo e dixo: A! Mira profe, no es la misma letra! E empezou a cambialas ata que estaban igual que arriba. Nos seguintes que fixo, volveu a facer o mesmo... pegounas segundo as ía atopando e comprobaba ao final.

Chegou a hora da recollida. Unha vez todo estaba listo, tocaba poñerse as chaquetas. Os venres adoitámoslles poñer un corto, así que iso fixemos. Cando deu a hora, fixeron fila os nenos e as nenas que van comer ao comedor. Todos me deron unha aperta e un bico e a min máis que nunca me custaba gardar as bágoas nos ollos. Así que eles marcharon, fomos chamando aos nenos e nenas que non tiñan as chaquetas abrochadas ou que non tiñan a mochila posta. Como de paso que viñan nos abrazaban e daban bicos, moitos levantáronse correndo só para iso. Puxéronse a fila e tamén querían o seu bico e aperta como os nenos e as nenas que foran a comedor. Saíron para fóra e marcharon.

Proba superada! Non derramei nin unha soa bágoa dentro do recinto! Do que pasou de camiño a casa e unha vez que cheguei, xa non me fago responsable!

Por moitas veces que o fagamos, estas despedidas sempre son súper tristes... para min xa é a 5º, pois as prácticas do Ciclo Superior de Educación Infantil as fixen partidas en dous centros diferentes (un mes e medio en cada centro), as prácticas do Curso de Monitor de Ocio e Tempo Libre, este verán que traballei no campamento urbano de Melide e este Practicum I... odio as despedidas e nunca me acostumarei a dicirlle adeus aos nenos e as nenas tan alegremente.